سپید2
سلام
نسروده ترین شعر !
به شیوه ای که تو می آ یی
وزن و ردیف و قافیه رنجم میدهند.
ترا در بی وزنی باید سرود
ترا با دستانی که مامن رهایی ست
و دلی که آبی است
وچشم هایت
- آن دو مصرع میشی موزون -
بی هیچ تلاش شاعری.
نسبتت،نسبت آب است و خواب
با تشنگی و خستگی
و خواستنت
مصدر خوش اقبالی ست
تو یی که دوست داشتنت
غریزه ای ست ، همواره
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 12:15 بعد از ظهر توسط یارمحمد عبدی
|
