تبليغاتX
...شعری که زندگی ست .

...شعری که زندگی ست .

سهراب: شعر یک جور زندگی است . فروغ:شعر خود زندگی است.

سپید 4

درباران

 

ودرشب

 

توی گوش شلوغ خیابان منتشراست

 

صدای بوق ،

 

عربده ،                                                                                   

 

موسیقی،

 

وآنسوتر

 

جرو بحث دو عابر زن و مرد

 

برای تصاحب یک چتر در باران

 

اندکی ادامه

 

...

 

وبعد قهقهه.

 

پیاده رو ها مست اند.

 

#

 

اما پشت آن پنجره تصویر کن

 

صدای سرفه،

 

عطسه،

 

خمیازه های پیاپی،

 

 بی خوابی،

 

اتاق و

 

 بوی نمناک   winston             

 

که تند پیچیده است

 

وتنی که هی مور مور می کند

 

و این صدا از مردی که همچنان که در بستر سرما به خود

 

می لولد

 

میگوید :

 

"دخترم (ری را ) با با را خوب بپوشان ،

                               

                               سردم است "

 

اندکی دخترک سکوت

 

...

 

وبعد تقلای معصومانه اش برای پاسخ این سوال :

 

که آه امشب

           

                   خدای من!

 

بر با با چه رفته است .

 

 

 

 

 

 

*از این فرصت استفاده میکنم و از همه ی دوستان و سرورانم به خاطر تاخیر در پاسخم به پیامهایشان در

 پست قبلی و همچنین تاخیر در ارائه ی پست جدید پوزش میخواهم

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 11:14 بعد از ظهر  توسط یارمحمد عبدی  |